OK, ik ben alweer thuis maar zal “het laatste stukje” nog vertellen.

In Odessa besloten Toine en Luuk eerder verder te rijden. Barro en ik zijn nog een dagje in Odessa gebleven om de stad te zien en uit te rusten op het strand.

Moldavië

Wij dachten dat we bij Moldavië de beschaving van Europa weer in gingen. We wisten niks van Moldavie en gingen op de richting van de GPS af. Nu blijkt er een zelfstandige regio in Moldavië te zijn, Transnistrië, die niet helemaal de zelfde morele standaard van Europa heeft. Bij de grens duurt het 2 uur voordat we de motor door de customs gekregen hebben. Nu wij nog door de paspoortcontrole.  “Oeh, problem, no stamp for Molavie…”  Maar met een immigratiekaart en een “present” mogen we door. Dat van het present willen we maar niet snappen en na wat dom kijken en geduld mogen we door, Transnistrie in. Tot we 100 km verder Transnistrie uit willen gaat het prima. Bij de politiepost Transnistrië-Moldavië begint het verhaal opnieuw, “Oh Sir, no stamp. Big problem! Biiig problem” Chef erbij, wachten in kantoortje. Dreigen je niet door te laten zodat je 300km om moet rijden. Of we niet gewoon door konden zonder stempel? “Oh, you like problems? In Moldavie big problem!” Nou ja, voor 150 Oekraïense roebels mochten we door en onze immigratiekaart houden als bewijs dat we daar het land in gekomen waren…. In Moldavië geen stempel gezien… Roemenie in was 5 minuten. Welkom in Europa

In Roemenie rijden we via mooie bergweggetjes van de Karpaten naar het begin van de Transfaragasan. Deze 100 km lange stuurweg is de laatste jaren bekend geworden door Top Gear die het hebben uitgeroepen tot mooiste weg ter wereld. Weet niet of ik het daar mee eens ben, maar mooi is ie wel. Minder extreem en hoog dan de Alpen passen maar wel lang en vooral heel lang. 100 km zonder dorpjes, kruisingen, rotondes of andere belemmeringen. 100km bochten! Eigenlijk moet je hem 2 keer doen. 1 keer volgas en 1 keer om van het schitterende landschap te genieten.

Boedapest

Doorgereden naar Boedapest. Mooie stad, druk, warm en westers. Misschien iets om terug te gaan maar voor mij vooral een dagje om uit te rusten en op een terrasje te lezen.

Barro wil naar de KTM fabriek in Oostenrijke en snel naar huis. Zelf heb ik nog een paar dagen en wil een paar dagen in Oostenrijk blijven. We nemen bij de grens afscheid. Oostenrijk is mooi als altijd, de kant van Steirmark ken ik nog niet. Mooi, rustig, bochtig, keurig gemaaid gras. Na twee dagen heb ik het gezien en duik de snelweg op naar huis. Duitsland is zoals bekend een grote file en bouwput. Als het ook nog begint te regenen besluit ik er nog een overnachting aan te wagen.

Zaterdag het laatste stuk naar huis, even langs de AH want de koelkast is leeg. Maandag weer aan het werk…

Volgend jaar???

Comments are closed.