Even een kort bericht uit Jalal-Abad. Zit hier in een internetcafe met een Kirgis toetsenbord. Is een beetje raden waar de toetsen zitten. Als ik er niet te veel bij nadenk kan ik een beetje blind typen. Kan hier ook geen fotos uploaden want er is geen verbinding met mijn laptop. (Toch nog een paar gelukt via een usb stickje.) Laatste bericht was volgens mij uit Balchoky (oid).

Vandaar zijn we via Naryn naar Tash-Rabat gereden. Niet zo heel erg ver maar de weg was een grote bouwput. En dat is wel iets anders dan in Nederland. De werlvakken zijn met vlaggetjes afgezet ipv roodwitte linten. Soms rijden we wel 30 km door het grind omdat het asfalt er nog niet is. De stukken oud asfalt zijn ook niet best. De weg wordt trouwens aangelegd door de Chinesen omdat dit de enige weg is als toevoer van China naar centraal asie. In Naryn ontmoeten we een Engelse gids die ons een overnachtingsplek bij Tashrabat aanbeveeld. We moeten stevig doorrijden om er voor het donker te komen.

Tashrabat ligt in een uithoek van Kirgisie vlak bij de Chinese grens. We rijden 15km door een groene vallei.  We zijn hier een dagje gebleven om uit te rusten en van de mooie omgeving te genieten.

Songkul

Vanuit Tashrabat zijn we naar Sonkul gereden. Dat meer ligt op 3000meter hoogte. De weg er naar toe was een grindpad dat met 30 scherpe haarspelden omhoog ging. De hoogvlakte waar het meer ligt is plat en kaal. Het uiytzicht is mooi maar omdat het rond het vriespunt is nemen we geen duik in het meer. We overnachten in een yurt. Omdat het zo koud is wordt de kachel flink warm gestookt met gedroogde paarden mest. Er groeien hier nl geen bomen. De paarden mest lijkt op turf en stinkt niet.

Het yurten kamp waar we overnachten is onderdeel van CBT. Community based tourisme. Deze organisatie helpt lokale families iets bij te verdienen met toerisme.  We proberen hier zoveel mogelijk gebruik van te maken omdat je dan bij gewone families thius zit. Savonds eten we dan ook met de familie mee. Vanavond Plov, rijst met paardenvlees en veel vet. Mmmm.

Vanuit Songkul willen we naar Kazarman. De weg staat als een rood lijntje van 90km op de kaart. Maar we doen er de hele dag over om er te komen. De weg is een erg stoffig grind pad. Na een uur worden we gek van het gehobbel. Er lijkt geen eind aan te komen. Alles trilt los. In Kazakrman doet de motor van Maarten opeens niks meer. We zoeken even en zien dat het boutje van de min-pool van de accu verdwenen is. Valt gelukkig mee. We ontmoeten na een uurtje rondrijden een dame van het CBT en overnachten bij haar thuis. Daar kunnen we gelukkig douschen. Achter in de tuin staat een blauw hokje met een water ton er op. Het hokje er naast is de “wc”

Maarten en Ad zijn er achtrer gekomen dat hun visum voor kazgstan niet klopt. Ze moeten terug naat Bishkek om het te regelen. Vandaag hebben we, Nick en ik afscheid van ze genoemn. Wij blijven een dagje of twee hier in de stad. Morgen gaan we waarschijnlijk naar een oud badhuis om even al het stof los te weken. En op zoek naar een internet cafe om wat fotos up te loaden.

 

One Response so far.

  1. Ad Kolsteeg schreef:

    Hallo Jan, wij hebben onze visa en gaan morgen, zaterdag, vroeg op pad naar kazachstan. Goed uitgerust en Maarten is nog een keer aangehouden en naar het politieburo genomen omdat onze passen bij de ambassade lagen. Een lekker hotel, zachte bedden en dan een dikke week afzien en kamperen op de steppe. Groeten, Ad en Maarten