Osh

Ben vanmiddag in Osh aangekomen. Zit in Hotel Alay, voormalig Sovjet gebouw. Elke etage heeft een eigen familie die daar woont en de boel schoon houdt. Het is er oud maar schoon, en dat voor 400 com. Zo’n 7,50eu.

Heb ook weer nieuwe fotos online gezet.

De afgelopen dagen ben ik met Nick in Jalal-Abad geweest.Het beroemde badhuuis waar we naar toe zouden gaan bleek eigenlijk een kuuroord te zijn. Kyrort op zn russisch, spreek je uit als Koerort. Zo leer ik heel wat russisch. Een Perzik heet hier bijvoorbeeld Pyrzhik, (Purzik) Het kuuroord moet ooit een heel mooi park geweest zijn. Zo’n 50 jaar geleden. sinds dien is er niet veel veranderd of onderhouden. Verveloze gebouwen¬† en verder is alles versleten. Onze taxi chauffeur raade ons aan om van het water van de bron te drinken, zou erg gezond zijn. Jammer dat het naar rotte eieren smaakt en ruikt. Bij gebrek aan een zwembad zijn we maar weer terug gegaan naar de stad. Deze taxi chaufeur kon ons opeens voor de helft naar de stad brengen. Taxichaufeurs zijn overal het zelfde.

Eergisteren zijn we naar Cari-Celek gereden. Een natuurreservaat wat op Zwitserland zou lijken. Het is een bekende plek in Kirgistan en er komen ook heel wat locals. We overnachten bij een familie in de yurt en kunnen mee-eten. We krijgen een brood en een kan thee. Beter dan niks iig. Volgen de morgen gaan we door de poort van het park om de laatste 15km te rijden. Het heeft die nacht flink geregend dus de weg is modderig en glad. Bij het meer is een parkeerplaats en een grasveldje. Geen paden om het meer oid. We zijn de enige grote witte mensen dus iedereen wil met ons op de foto. De Kirgizen komen hier ook vooral niet wandelen maar picniken naarst de auto. Om 11uur smorgens zijn de meesten al ladderzat van de wodka. Bij 3 families moeten we thee drinken en plov eten. De wodka slaan we maar over. Als het ook nog begint te regenen rijden we terug. Alleen is de weg nu veranderd in een snelstromende modder rivier. De vette rode modder is spiegelglad dus we wachten een half uurtje tot de regen weg over trekt en de boel opdroogt.

Omdat Nick de volgende dag, vandaag, de andere kant op gaat overnachten we in een ‘beetje vervallen’ hotel in Tash-Komur. Ooit een bruisende stad met mijnbouw. Nu is de bevolking gehalveerd staan de meeste gebouwen leeg. In het hotel komt ook Frasier, een schot die in Bishkek engelseles geeft. We gaan samen naar het plaatselijke cafe dat dicht blijkt te zijn. Bij het winkeltje er tegenover kopen we een paar flessen bier. De eigenaar van de winkel zit met een paar vrienden wodka te drinken en wil dat we daar blijven. Gelukkig komen we er na twee glaasjes weg. Vriendelijke mensen maar wel vaak dronken.

Vandaag afscheid enomen van Nick en naar Osh gereden. 250 km in de walm van Kamac vrachtwagens maar goed te doen. Nu eerst even de stad in om wat kouds te drinken. Is hier 35 graden denk ik. Uzbekistan waar ik over een paar dagen in ga is nog iets warmer, zo rond de 40. Maar daar is het droog hoop ik. Osh ligt aan de rivier en is best vochtig en groen.

 

Comments are closed.