Vanmiddag aangekomen in Astrakhan, Rusland. De laatste dagen niks van me laten horen omdat Uzbekistan in een internet en telefooncrisis zit. Een van de twee providers is er mee opgehouden en het andere netwerk is overbelast.

Daarnaast was er de laatste dagen niet zoveel te melden. Vanaf Khiva tot hier is er niks. Niks behalve wat dor gras, paar kamelen en om de 400 km een bijna uitgestorven dorpje. Het is overdag 45 graden en het waait hard. De wegen zijn redelijk goed. Na de grens Uzbekistan-Kazaghstan is er 75 km slechte weg. Dat wil zeggen: tussen de gaten en zandbulten zit soms een stuk hobbelig asfalt. Maximaal 40 per uur en heel goed opletten.

Uzbekistan was erg indrukwekkend. De oude centra van de steden zijn een openluchtmuseum van oude moskeen en mausoleums. Veel is niet helemaal origineel omdat er door aardbevingen en ouderdom veel verdwenen is. Dit is wel gerestaureerd naar oud model. Soms op een wat grove Sovjet manier met beton en TL-lampen.

 

Na Khiva zijn we naar Muynak gereden. Dit is een vissersdorp aan de Aral zee. Nou ja, het was een vissersdorp. In de jaren 60 is er een dam gemaakt di het water van de rivieren die in de zee uitkwamen tegen hielden zodat het water voor de katoenteelt gebruikt kon worden. Hierdoor is de zee opgedroogd. Een zee zo groot als Nederland is veranderd in een woestijn. Doordat het water verdween is het klimaat in de hele regio veranderd. Nu hangt er elke middag een grote stofwolk boven het dorp en is het er veel warmer. Sinds 79 liggen de scheppen op de bodem van de zee en is de vis industrie verdwenen. De mensen leven van wat schapen en …. geen idee eigenlijk.

 

Karakalpakstan

Karakalpakstan, west Uzbekistan.

<- Dit hebben we drie dagen gezien. Plat, heet en saai.

De grens overgangen waren goed te doen. Uzbekistan uit ging vlot. Kazagstan in duurde wat langer. Formulieren in tweevoud invullen, wachten, paspoort laten kopieren voor 200 thenge die in de broekzak van de beambte verdwijnt, weer wachten, tassen uitpakken voor controle bij 45 graden. En door!

Beyney in Kazagstan is een klein stinkend gat dat er aleen maar is omdat er een treinstation is voor de trein naar Aktau aan de Caspische zee. We slapen in het hotel naast het station. Als mensen denken dat we naar Aktau gaan worden we gewaarschuuwd: No road, no road! Wij schrikken daar wel van. Alleen komen we er later achter dat we naar Atyrau gaan. Oh, good road, no problem.

In Atyrau krijgt Toin problemen met zijn gaskabel hierdoor verliezen we wat tijd en besltuiten daar te overnachten.

Vandaag Rusland in. Viel mee doordat Rusland en Kazagstan hun douane gecombineerd hebben. Dus bij Rusland uit krijgen we weer het papier werk voor de customs.

Morgen naar Volgograd dat in de oorlog nog Stalingrad heette.

4 Responses so far.

  1. ad schreef:

    Ha die Jan, wij zijn thuis en heelhuids ook nog. Veel beleefd en we houden contact als je terug bent ok? Ad en Maarten.

    • admin schreef:

      Hey mannen,

      Goed om te horen dat jullie veilig thuis zijn. Wel vroeg, had jullie pas komend weekend thuis verwacht. Zit zelf in Volgograd. Spreken wel af als ik weer thuis ben. Sterke verhalen uitwisselen.

      Jan

  2. egbert klaassens schreef:

    Hallo Jan,
    Indrukwekkend reisje. Veel succes en veilige terugkeer.Ik neem aan dat dit een trainingstage is voor de Alpen(?)